Most drogowy w Głogowie – od brodu i promu do barwnego Mostu Tolerancji

Na brzegu Odry, gdzie miasto od wieków szukało sposobu na połączenie obu stron, most stał się nie tylko infrastrukturą, lecz także znakiem czasu i pamięci mieszkańców Głogowa. Przez stulecia zmieniały się materiały, kształty i nazwy przeprawy – od brodu i drewnianych przęseł, przez stalowe konstrukcje, aż po most, który dziś nosi symboliczne imię. W tym miejscu historia łączy się z codziennym ruchem i miejską ikonografią.

• Głogów między brzegami – jak rodziła się przeprawa
• Jak Most Tolerancji zyskał kolor i herb – barwy, decyzje i symbole
• Powojenna odbudowa i wymiary mostu – od Mostu Baileya do współczesnej konstrukcji

Głogów między brzegami – jak rodziła się przeprawa

Pierwsze próby przejścia na drugi brzeg odbywały się tam, gdzie rzeka na to pozwalała – przez brod lub po zamarzniętym lodzie. Pierwsze wzmianki o regulowanych przeprawach pochodzą z 1291 roku, a wraz z rozwojem miasta pojawiły się stałe konstrukcje i obiekty towarzyszące. Już w XIV wieku przy moście istniało oratorium św. Jerzego, a przy wyjeździe na północ wznosiła się Bram Odrzańska z trzema gotyckimi figurami patronów miasta. Drewniane mosty, łatwe w naprawie, były jednak podatne na powodzie, dlatego stopniowo zastępowano je mocniejszymi konstrukcjami.

W połowie XIX wieku rozwój kolei wymusił budowę mostu kolejowego ze stali i żelbetu. W 1917 roku drewnianą przeprawę zamieniła stalowa konstrukcja, nazwana imieniem Paula von Hindenburga. Ruch i potrzeby komunikacyjne miasta kształtowały kolejne rozwiązania techniczne oraz sposób, w jaki mieszkańcy przemieszczali się pomiędzy prawym a lewym brzegiem Odry.

Jak Most Tolerancji zyskał kolor i herb – barwy, decyzje i symbole

Przeprawa nie ograniczała się do funkcji komunikacyjnej – stała się też miejscem decyzji estetycznych i symbolicznych. W połowie lat dziewięćdziesiątych mieszkańcy uczestniczyli w plebiscycie na kolor mostu – do wyboru było pięć propozycji w trzech odcieniach każda: wrzosowo-różowy, żółty, niebieski, czerwony oraz zielony. Głosowanie zakończyło się wyborem odcienia wrzosowo-różowego, którym później pomalowano obiekt.

W 2005 roku przeprawie nadano nazwę Mostu Tolerancji. W listopadzie 2017 roku, z inicjatywy Towarzystwa Ziemi Głogowskiej, na moście zamontowano dwa herby miasta wykonane przez artystę Dariusza Sagana – symboliczne dopełnienie przemian, jakie przeszedł ten fragment miejskiej tkanki.

Powojenna odbudowa i wymiary mostu – od Mostu Baileya do współczesnej konstrukcji

Oblężenie i zniszczenia w 1945 roku zniszczyły wszystkie przeprawy w rejonie. Przez jakiś czas mieszkańcy korzystali z łodzi i promu, a główną drogową przeprawą stał się tymczasowy most Baileya. Tymczasowa konstrukcja funkcjonowała do momentu oddania do użytku stałej przeprawy w 1955 roku – to ona w dużej mierze ukształtowała współczesny układ komunikacyjny miasta.

Najważniejsze dane techniczne obecnego mostu:

• długość – 137 m
• maksymalna wysokość – 12 m (plus 7 m podstawa)
• szerokość jezdni – 11,50 m

Most wciąż pełni funkcję głównej przeprawy drogowej między brzegami miasta i jest punktem odniesienia w miejskich spacerach i widokach na starą zabudowę Ostrów Tumski oraz Stare Miasto. Widok z wieży kolegiackiej daje dobrą perspektywę na jego kształt i kolor – elementy, które dla wielu mieszkańców są już częścią lokalnej tożsamości.

Most przez lata ewoluował – od prymitycznego brodu po stalowe przęsła i barwny symbol. Dla mieszkańców to nie tylko przejście nad rzeką, ale też miejsce, gdzie historia spotyka się z codziennością – wygodny trakt dla samochodów i spacerów oraz tło dla miejskich opowieści.

na podstawie: Urząd Miasta Głogów.