Głogowski garnizon ruszał na wojnę, a granicy pilnowało 7000 żołnierzy

Pod bramami koszar w Głogowie gromadzili się mieszkańcy. Żegnali żołnierzy, którzy mieli wyruszyć na front, i życzyli im powrotu do domu. W tym samym czasie na północ od miasta niemieckie formacje przygotowywały obronę pogranicza, obsadzając ją siłami liczącymi około 7000 ludzi. Sierpień 1939 roku przyniósł ostatnie pozory pokoju i mobilizację do wojny z Polską.

• Manewry z ostrą amunicją poprzedziły wymarsz z koszar
• Na pograniczu pozostawiono formacje straży granicznej

Manewry z ostrą amunicją poprzedziły wymarsz z koszar

Już przed rozpoczęciem wojny niemieckie jednostki stacjonujące w Głogowie przygotowywały się do działań zbrojnych. W sierpniu 1939 roku formacje wchodzące w skład 18. Dywizji Piechoty uczestniczyły w ćwiczeniach na poligonie w Świętoszowie. Podczas manewrów używano ostrej amunicji.

Wcześniej, między majem a lipcem, oddziały piechoty kierowano na wiele tygodni w rejon granicy między Górą a Sławą. Żołnierze budowali tam umocnienia określane jako Wał Wschodni. Niemcy przedstawiali je jako element obrony, jednak konstrukcje były na tyle prymitywne, że nawet szeregowi żołnierze mieli świadomość ich pozorowanego charakteru. Umocnienia miały przede wszystkim zmylić stronę polską co do rzeczywistych zamiarów Berlina.

Rozkaz mobilizacyjny dla dywizji wydano 24 sierpnia 1939 roku. Jednostki miały rozpocząć działania niemal natychmiast, wykorzystując zaskoczenie. Większość oddziałów przewieziono tego samego dnia koleją w kierunku polskiej granicy, trasą przez Wrocław, Opole i Kluczbork.

W Głogowie wiadomość o planowanym wymarszu garnizonu szybko dotarła do mieszkańców. Ludzie przychodzili pod bramy koszar, by pożegnać żołnierzy. Podobne sceny rozgrywały się w innych miastach garnizonowych, między innymi w Kożuchowie i Bolesławcu.

Z Głogowem i Kożuchowem związane były między innymi:

• 54. pułk piechoty,
• 54. pułk artylerii,
• 18. batalion pionierów.

Jednostki przygranicznych garnizonów brały udział w kampanii wrześniowej aż do jej zakończenia. Nie przekraczały jednak granicy w rejonie Głogowa i Leszna. Ich szlak prowadził przez inne odcinki frontu, a później także do zdobytej Warszawy.

Powiązany artykuł

36 pocisków na Wschowę. W Głogowie mieszkańcy szykowali się do ucieczki

Na pograniczu pozostawiono formacje straży granicznej

Wyjście jednostek garnizonu nie oznaczało całkowitego odsłonięcia odcinka granicy zagrożonego przez Armię „Poznań”. Za jego zabezpieczenie odpowiadał 13. odcinek ochrony pogranicza z dowództwem w Głogowie. Niemieckim Grenzschutz-Abchnittskommando dowodził generał porucznik Max Schenkendorff, a formacja podlegała dowództwu 8. Armii.

Na północ od Głogowa rozmieszczono około 7000 niemieckich żołnierzy. Były to siły złożone z kilku rodzajów wojsk:

• pułki straży granicznej Grenzwacht-Regiment 108 i 148, stacjonujące w Górze i Wschowie,
• pododdziały karabinów maszynowych z Głogowa i Kożuchowa,
• trzy kompanie pionierów: 318., 338. i 348.,
• 184. kompania przeciwpancerna,
• 313. oddział łączności landwery,
• zmotoryzowany II dywizjon 66. pułku artylerii ciężkiej, przydzielony z Wehrmachtu.

Taki układ pokazuje, że niemieckie przygotowania miały dwa uzupełniające się kierunki. Oddziały dywizyjne skierowano do szybkiego użycia przeciwko Polsce, natomiast na pograniczu pozostawiono formacje zdolne do obserwacji terenu, walki ogniowej i zatrzymania ewentualnego natarcia. Dla mieszkańców Głogowa oznaczało to, że pożegnanie żołnierzy pod koszarami nie było końcem wojskowej obecności w regionie – część sił nadal pozostawała przy granicy.

Wśród przedwojennych pamiątek zachował się także widok głogowskich koszar imienia Hindenburga. Nazwę tę nadano im w 1935 roku. Dawna widokówka dokumentuje miejsce, z którego w sierpniu 1939 roku żołnierze wyruszali na wojnę.

na podstawie: Urząd Miasta w Głogowie.